KUR’AN’DA DİN DİLİ VE MEALLER

Kur’an’ı anlamak ile Kur’an’ı başka bir dile tercüme arasındaki derin uçurum, yüzyıllardır İslam alimlerinin ve dilbilimcilerin gündemini meşgul etmektedir. Peki bu uçurumu kapatmanın yolu lafza bağlılıkta mı, yoksa ilahî maksadı merkeze alan bir yorum tercihinde mi saklıdır? Elinizdeki çalışma, Kur’an’ın benzersiz temsilî anlatım üslubunun Türkçe meallere taşınma serüvenini çeviribilimin kavramsal ve yöntembilimsel donanımıyla sistematik biçimde sorguluyor. Derin mecazlar, semboller ve alegorik imgeler hedef dil ve kültürdeki okuyucunun anlam dünyasına gerçekten ulaşabiliyor mu? Meal yazarı kelimeyi mi tercüme ediyor, yoksa mesajı mı? Eser, geleneksel tefsir usulündeki harfî-tefsirî tercüme ayrımını çağdaş çeviribilimin kaynak dil/hedef dil odaklı paradigmalarıyla karşılaştırarak özgün bir teorik zemin kuruyor. Batı’da ve Doğu’da üretilen çeviri kuramlarının meal yazımına uygulanabilirliğini somut ayet mealleri üzerinden sınayan çalışma, bu bağlamda mevcut meallerdeki olumlu ve olumsuz noktaları gözler önüne seriyor. Kur’an çevirisi tartışmasını terminolojik düzeyden çıkarıp uygulanabilir bir yöntembilime taşıma arayışındaki bu eser, ilahî kelam hakkında söz söylemenin getirdiği sorumluluğun bilincinde olarak, meal araştırmalarına mütevazı bir kavramsal çerçeve ve yöntembilimsel katkı sunmayı hedeflemektedir. Çünkü ilahî kelamı başka bir dile aktarmak, yalnızca teknik bir çeviri faaliyeti değil, aynı zamanda bir emanet ve sorumluluk meselesidir.