HALVETÎ ŞEYHİ MEHMED NAZMÎ DÎVÂN-I İLÂHİYÂT

XVII. yüzyıl Osmanlı tasavvuf ve kültür muhitinde Halvetiyye-i Şemsiyye ekolünün mümtaz temsilcilerinden Mehmed Nazmi Efendi (1622-1701); zahiri ve batıni ilimlerdeki vukuflyeti ve şeriat-tarikat dengesini mutedil bir çizgide koruyan irifane tavrıyla devrinde öne çıkmış bir mutasavvıftır. Literatürde adı geçmeyen ve Süleymaniye Kütüphanesi'nde hatalı tasnif edildiği için gizli kalan Divin-ı İlihiyit, bu neşirle ilk kez gün yüzüne çıkarılarak ilim ilemine kazandırılmıştır. 

Eser; nazari bir manzum mukaddime ve hurô.f-ı heciya göre tertip edilmiş coşkun ilihilerden oluşan toplam 113 manzumeyi ihtiva etmektedir. Vahdet-i vücô.d neşvesini, Nô.r-ı Muhammedi'yi ve seyr ü süluk mertebelerini lirik bir dille terennüm eden Nazmi Efendi, bu metinle şair ve bestekir kimliğini de tescillemektedir. Türk Tasavvuf Edebiyatı ve Türk Din Musikisi tarihi araştırmaları açısından "birincil bir kaynak" hüviyetini haiz bu çalışma, kültürel mirasımızın kayıp bir halkasını tamamlamaktadır.